• Helena Van Geystelen

'blijf in u kot'-baby: de kraamweek

De voorbije dagen bleef het behoorlijk stil hier op mijn blog. Dat was niet geheel zonder reden. Een april (we zien de humor er dan maar van in) mochten we, na lang wachten, onze dochter eindelijk in onze armen sluiten. Een baby op de wereld zetten in volle Corona-lockdown... Marie-Lou kwam die eerste kraamweek alvast zonder kleerscheuren door. Maar wat met mama?



Geen grapje


Dagen van tevoren waren we reeds aan het grappen: als ze maar niet op één april geboren wordt. Wat had je verwacht? Twee uur 's nachts en waterverlies.. ze was duidelijk niet van plan onze timing op te volgen. Nu al heerlijk eigenwijs, het mag duidelijk zijn dat het over mijn dochter gaat. En dan sta je plots op materniteit met een negatieve vruchtwater test en een magere twee centimeter ontsluiting. Terug huiswaarts keren leek de logische volgende stap. Hoewel ik het uitstel wel zag zitten, zat de gedachte aan grote broer me dwars. Hij reageerde zo bijzonder dapper op een logeermomentje elders. Maar we hadden geen idee of hij dat een tweede keer nog zo positief zou opvatten. Gelukkig kon ik rekenen op mijn eigenwijze lichaam dat voor de tweede keer besloot in weeënstorm te gaan. Die eerste hevige wee rond 5.30u vertelde me meteen dat het echt ging gebeuren. En jawel, 8.12u lag Marie-Lou in mijn armen. Wat een droombevalling! Wat bij zoonlief nog een ware marteling was geweest, verliep dit keer zo sereen dat ze geboren was voor ik het goed en wel zou beseffen.



Dysmatuur


Hoewel Marie-Lou besloot drie weken eerder tevoorschijn te komen, schrokken we van haar kleine verschijning. Met haar 45 centimeter en 2570 gram was ze net voldoende groot om de couveuse te ontwijken. De documenten die haar bestaan bewezen, vermeldden het er graag nog even bij: dysmatuur. En dan heerst plots die vraag: DYSMA-WAT? Het internet blijkt op dat ogenblik een slechte raadgever. Kindjes met een te laag geboortegewicht zijn volgens dokter google al op voorhand gedoemd om problemen met zich mee te brengen. Dokter google heeft duidelijk nog geen kennis gemaakt met ons meisje. Ach lieve Marie-Lou, inmiddels ben ik de 30 voorbij en ook ik vraag me nog bijna dagelijks af of ik wel matuur genoeg ben.



Alles draait, draait om haar




Na lang wikken en wegen vonden we het ideale tekstje voor ons geboortekaartje:





Alles wankelt

Alles zweeft

Alles zwaait

En alles beeft

Alles wankelt

Valt in elkaar

Alles draait

Draait om haar


Misschien nam ik de tekst net iets te letterlijk? Of mijn eigenwijsheid speelde me gewoon parte? Maar draaien deed het in ieder geval. De hoeveelheid verloren bloed bleek net teveel van het goede. Het ziekenhuis de dag zelf verlaten (wat ik op voorhand prima uitgedokterd had) was niet langer een optie. Dat het geen driesterren-verblijf is, is natuurlijk duidelijk. Maar in normale omstandigheden had ik best wat langer gebruik willen maken van de aangeboden, medische hulp. Helaas besloot het corona-spook daar anders over. Zoonlief was immers niet welkom op materniteit (maatregelen enzo). Een kort videogesprek met hem die zelfde avond brak mijn hart. Genieten van mijn gezin en dit nieuwe leven was geen optie, niet zonder Flor. Dus nee hoor, die aangeboden bloedzakjes hoefde ik niet. Ik zou de volgende dag gewoon huiswaarts keren (of kruipen als het echt niet anders kon). Zo gezegd, zo gedaan! Ik wankelde die eerste week dus letterlijk verder. Maar hé, dan tenminste wel in het bijzijn van mijn hele gezin.



Borst vooruit


En eindelijk was ook de tijd aangebroken dat ik kon doen wat me bij een eerste kindje niet gegunt was. Ik had me borstvoeding geven voorgesteld als een magisch moment tussen moeder en kind. In mijn hoofd zou het een soort band scheppen die zo intens en puur was, dat je de verbondenheid met niks ter wereld kan omschrijven. Tja, intens blijkt het zeker, al is het dan op een vreemde, sadomachochistische manier. Hoe kan zo een klein mensje zo een extreme zuigkracht hebben? Het leek alsof mijn tepels in één of andere horrorscène belandt waren. Maar de band die ermee gepaard gaat, die voel ik inderdaad. Al kan geen zalfje ter wereld verlichting brengen, dit is inderdaad het magische gevoel waar ik op gehoopt had.


Dappere liefde

Dat ons meisje een trage start kent, deed ons de voorbije dagen al meermaals beven van angst. Waarom schommelt haar temperatuur zo? Waarom wil ze niet gewoon wat extra grammetjes aansterken? Komt dit wel goed? Gelukkig bracht de kinderarts de verlossende boodschap: ze doet het (mits wat hulpmiddeltjes) gewoon helemaal prima. We delen ons huisje voortaan met een perfect gezonde baby die ook door grote broer in de armen gesloten werdt. En zo liep deze eerste week op zijn einde & vond ik eindelijk de tijd om deze dappere liefde te delen...





©2019 door Helena Van Geystelen.