• Helena Van Geystelen

Over koetjes, kalfjes & zowat het hele universum...


Een ode aan de koe


Ik wist het meteen: mijn volgende blog wordt een ode aan de koe! Het duurde dan ook meer dan dertig jaar om tot het besef te komen wat voor impact deze gevlekte graseters op ons dagelijks leven hebben. Hoe ik tot deze vaststelling kwam? Die credits komen geheel op de teller van dochterlief.




Een roze wolk vol huilbuien


Het is inmiddels al weer bijna zeven weken geleden dat we opnieuw op onze roze wolk belandden. Onze prachtige dochter zag het levenslicht. Wat genoten we van haar aanwezigheid. Al maakte de hoeveelheid decibels het ons niet altijd eenvoudig om dat gelukzalig gevoel vast te houden. Dat baby's huilen, tja, dat is nu eenmaal een feit. Maar, het hysterische, eeuwig durende geschreeuw hadden we nu niet meteen in gedachten. Onze kleine spruit had dan ook hevige buikkrampjes die haar parten speelden. "Daar groeien ze wel uit", was het eerste medische advies. Maar een moederhart herkent de signalen. Die signalen die je onderbewustzijn vertellen dat er meer aan de hand is.



Melk is goed voor elk. Of ook niet?


Reflux, krampjes, ontroostbaar, onophoudelijk huilen,... Het lijstje was eindeloos & het vermoeden van de kinderarts duidelijk. Koemelkallergie, klonk het. Ok, prima. Nu het beestje een naam had, was een oplossing binnen handbereik. Gezien het feit dat borstvoeding van de planning schrappen geen optie was voor mama (want ja, het voelt geweldig!), was een koemelkvrij dieet een uitstekend alternatief. Lekker makkelijk dacht ik, melk en kaas van de boodschappenlijstjes schrappen en klaar is kees!



Een industrie vol uitmelkerij


En ja, hier kom ik dan eindelijk to the point. Die melkvoorzienende koetjes verdienen mijn eindeloze respect omdat hun productie eindeloos moet zijn. Hoe kan het ook anders? Wat ik ook uit de kast nam, de lijst met ingrediënten bleek keer op keer onverbiddelijk: melk, lactose, weipoeder,... Dat spul zit werkelijk overal! Een boterham eten bleek plots geen vanzelfsprekendheid meer. En ieder koekje, snackje en tussendoortje dat ik in huis had was plots verboden terrein. Melk ik de koffie? Niet langer een optie... "Hoe doe je zoiets in godsnaam?", vroeg ik mezelf af.



Lifesavers


Inmiddels eet ik een tweetal weken koemelk-vrij en vind ik stilaan mijn weg in de wereld van vegan en melkvrij. Dat het soms een hele opgave is, ontken ik niet. Maar ik deed ook enkele verrassende ontdekkingen. Zo kwam ik tot de vaststelling dat ik mijn geliefde magnum niet langer aan de kant hoefde te schuiven. Sterker nog, de vegan almond versie is vanaf heden mijn nieuwe favoriet! Winkelen? Dat doe ik voortaan het liefst bij AH. Ik was reeds een liefhebber van hun mooi aanbod aan vegetarische producten, maar dat ze hun hele winkel voorzien van handige 'vegan'-labels op de gepaste artikels was me nooit eerder opgevallen. Last butg not least: drie hoera'tjes voor de uitvinder van vegan cream cheese, een echte lifesaver. In combinatie met een versgebakken, melkvrij broodje door manlief is dan ook hemels.



Vegan for life?


Of ik na mijn borstvoedingsperiode een vegan levenswijze aanhoud? Die vraag stelde ik me de afgelopen dagen ook al meerdere keren. Al lijkt de ethische kant van mezelf er wel wat in te zien, de kaasliefhebber in mij heeft er toch z'n bedenkingen bij.


53 keer bekeken1 reactie

©2019 door Helena Van Geystelen.